Odpowiedz do: Geneza nazwisk

Strona główna Fora Towarzyskie Geneza nazwisk Odpowiedz do: Geneza nazwisk

#5365
Artur Paczyna
Użytkownik

Gabrielo,

Dziękuję za materiały źródłowe.
Po zapoznaniu się z nimi oraz z innymi dokumentami, według mnie sprawa wygląda następująco:

1. W Starych Tarnowicach i w Osinie (Oschin) w latach 1787-1800 mieszkali Ringowie. Wskazany w akcie z 1787 roku Seweryn (imię rzadkie wśród katolików na Śląsku) był pasterzem. Jego żona nosiła imię Teresa (j.w.) a nowonarodzona córka była dwojga imion: Marianna Teresa.
W tej samej parafii (w Lasowicach, Repeckich, potem także w Rybnej) od 1752 roku do dzisiaj mieszkali i mieszkają Rękowie (w Lasowicach Grzegorz Ręka i jego potomkowie, w Repeckich Wacław Ręka i jego potomkowie).
Co ciekawe, w parafii starotarnowickiej w księdze ślubów w latach 1696-1782 nie występuje nazwisko Ring. Według mnie, mogli przybyć oni na te tereny jako koloniści. Aby nie być posądzonym o wysuwanie przedwczesnych i zbyt pochopnych wniosków, należałoby najpierw zbadać, czy Ringowie nie mieszkali w pobliskich Tarnowskich Górach lub okolicach oraz, czy nie są spokrewnieni z Rękami z Lasowic i Repeckich.

2. Etymologia.

Według mnie, oboczności nazwiska Ręka to: Renka, Rynka, Rinka.
Z kolei oboczności nazwiska Ring to: Rynk.

Wyżej już pisałem, że na Śląsku z uwagi na gwarową wymowę: “e” pisano często jak “y”, a “i” pisano w XVIII/XIX wieku jako “y”.

Dodać do tego należy jeszcze pisownię dźwięcznej głoski “g” – jako bezdźwięczne “k”, co w XVIII/XIX wieku było dość powszechną praktyką.

Stąd możliwe pomyłki.

3. Nigdzie nie napisałem, że na Śląsku występowały w przeszłości tylko polskie (staropolskie, słowiańskie) nazwiska. Choć była ich zdecydowana większość, to z uwagi na fale migracyjne i osadnictwo, o czym pisałem w innym miejscu, na Śląsku można było spotkać także obco brzmiące nazwiska: węgierskie, niemieckie, żydowskie i inne.

4. Kierz.

Moje badania nad etymologią nazwiska Kirszniok, doprowadziły mnie do źródła jakim był wyraz “kierznia” (od staropolskiego “kierz”: krzak, krzew). Na jego przykładzie widać także wyraźnie, jak następowała zmiana pisowni, a w konsekwencji, odejście od pierwowzoru (Kierz/ Kierznia: Kierz-niak – Kierz-niok – Kiersch-niak – Kiersch-niok – Kirsch-niok – Kirsz-niok).

Powyższe ustaliłem na podstawie ksiąg z Wieszowy, Miechowic, Rept i Radzionkowa).

W przypadku wykorzystania wyników moich badań, będę wdzięczny za podanie nazwiska jego autora.:)

Artur

Jedną tylko wypowiadam prośbę do ludu śląskiego, by pozostał wierny swym zasadom chrześcijańskim i swemu przywiązaniu do Polski.

Wojciech Korfanty