Mirosław Mitrenga

Myślę, że ze względu na obszerność tych zespołów, podzielimy je na parafie i ustalimy sami kolejność. Chorzów moze byc pierwszy, powinien byc interesujący dla wielu osób.

Poniżej załączam podsumowanie liczbowe etapu 1.1. digitalizacji. Sfotografowaliśmy prawie 15,5 tys. stron na ponad 8 tys. zdjęć – wszystkie zamieszczone są w zakładce „Księgi metrykalne”. W załączonym pliku podałem zakres danej ksiegi, liczbę stron i liczbę wykonanych zdjęć.

Mamy nadzieję, że do końca lipca zakończymy etap 1.2 obejmujący Tarnowskie Góry (katolickie), Repty, Stare Tarnowice, Miasteczko Śląskie i Żyglin.

Sens jest taki:

W lutym (nie ma daty dziennej) zawarte po trzykrotnych zapowiedziach małżeństwo wobec zgromadzonego ludu Bożego między Michaelem Nowok, synem Michaela i Zophią Hacuba, córką Simona, oboje z Solarni; świadkami byli Matheus Hacuba z Pniowca i Nicolaus Szewioła z Bobrownik.

Arturze, do 1989 nauka o Śląsku i Ślązakach mogła zmierzać tylko w jednym kierunku. Dziś można swobodnie mówić, że temat jest złożony i niejednoznaczny, jak to z obszarami przygranicznymi bywa. O wiele większe znaczenie mają dla mnie opinie znanych i szanowanych współczesnych językoznawców (które nazywasz nowinkami) niż teorie opracowane na potrzeby poprzedniego systemu.

Co do zmiany nazwisk zarówno przez Niemców, jak i Polaków, to wydaje mi się, że podejście było podobno – lekceważenie odmienności i narzucanie jedynie słusznej w danym okresie historycznym wizji politycznej. W moim drzewie mam akurat głównie przypadki „majstrowania” przy nazwiskach w latach 30-tych XX wieku oraz po II wojnie, i to w dodatku majstrowania niekonsekwentnego. Stąd mam w rodzinie zarówno Mitręgów, jak i Mitrengów, Galbasów i Gałbasów (w obu przypadkach dotyczy braci) itp.

Zmiany w brzmieniu nazwisk podzieliłbym na dwie grupy:
1) wynikające ze specyfiki ortografii i fonetyki języka niemieckiego i polskiego – nie dziwi mnie fakt, że Niemcy preferują zapis Scholtysik, a Polacy Szołtysik; takiego dostosowania pisowni dokonywały obie strony (Polacy np.: Gillmeister na Gilmajster, Weiss na Wajs);
2) wszelkiego typu inne zmiany, skutkujące na ogół zupełną zmianą brzmienia nazwiska:
– tłumaczenia: np. Niedziela – Sonntag,
– „słowotwórstwo”: np. przez Polaków: Breitkopf zmienione na Brewko, Weiss na Wajda; przez Niemców: Kwiotek na Koenig,
– dostosowanie do wymowy polskiej – Musioł na Musiał, Kowol na Kowal, Mitrenga na Mitręga – ten proces na szczęście nie powiódł się w 100% i tak, jak pisze Krzysiek, spora grupa nazwisk śląskich zachowała ślad specyficznej śląskiej wymowy.

W celu właściwej analizy nazwisk śląskich, zgadzam się z Krzysiem, iż należałoby analizować także zmiany nazwisk w XX wieku, zwłaszcza ze względu na zmiany wymienione przeze mnie w pkt 2.

Co do określenia granic Górnego Śląska, każdy rodowity Górnoślązak wie, która miejscowość tu przynależy, a która „jest już w Polsce”. Celowo użyłem powszechnie jeszcze używanego przynajmniej w moich okolicach określenia, że kto pochodzi zza Brynicy, to pochodzi z Polski. Proszę nie dopatrywać się tu negowania przynależności Górnego Śląska do Polski, po prostu, tak zostało z czasów, gdy na Brynicy faktycznie była granica i tak się po prostu „godo” – to tak jeszcze pod kątem poczucia odrębności przez Górnoślązaków :-).

Arturze, nie zgadzam się ze stwierdzeniem
„wiadomo powszechnie, że gwara śląska jest częścią języka polskiego”.

Odsyłam do ekspertyz językoznawców na stronie http://silesiana.org/ekspertyzy-naukowe/.
Na szczęście żyjemy w czasach, w których Ślązacy mogą uważać się za odrębną grupę, jeśli mają poczucie takiej odrębności. Osobiście mówienie o „powrocie do macierzy” uważam za wyłącznie propagandowe, biorąc pod uwagę, jak Ślązacy i ich mowa (gwara, język, dialekt – jakkolwiek ją nazwiemy) byli traktowani po włączeniu Górnego Śląska do Polski w XX wieku. Tak ich ta matka (macierz) traktowała, że poczucie odrębności raczej rosło niż malało…

Pani Grażyno, to zdjęcie jest pod linkiem:

https://familysearch.org/pal:/MM9.3.1/TH-1-17372-65195-31?cc=2114433&wc=MHX3-JZ9:361904901,361972001,361972701

Żeby genealogom nie było łatwo, to mormoni umieścili chrzty z lat 1782-1788 w katologu nazwanym chrzty i śluby 1765-1775 🙂

Tu objawia się kolejna zaleta indeksowania całych parafii – można natrafić na dane z lat, których teoretycznie nie ma.

Na prośbę Gabi wrzucam kolejne powiązania po Boxach, Wodarczykach i Ferdynach – dotyczą Gabi, mojej żony, Dawida, Piotra i Pawła

Gabi, dziękuję za pomoc. Nie znałem tego słowa „anoch”, dobrze wiedzieć na przyszłość.