Artur Paczyna

Panie Krzysztofie, chętnie pomogę, ale link nie jest aktywny.

Panie Henryku,

Link jest nieaktywny i nie umożliwi nam zobaczenie drzewa Pana Rodziny.
Na Myheritage musimy zostać zaproszeni przez Pana poprzez wpisanie naszych e-maili.
Jeżeli chciałby Pan to zrobić, proszę podać swój adres e-mail, na który osoby zainteresowane prześlą wiadomość inicjującą. W ten sposób pozna Pan nasze e-maile i będzie mógł Pan nas zaprosić.

Thanks a lot for email. I’ll use it as quickly as possible.

Thank you very much for information about Simon’ funeral.
I didn’t know.

By the way. I am searching my roots since 8 years

Regards

I am very glad, I found my cousin.
Joannes (Jan) Lebek (Łebek) is are mutual great-grandfather, I see.
If Paul (Paweł) Morawietz (Morawiec) was a relative of Thomas (Tomasz) Morawiec from Bobrowniki village, we are relatives also by Morawiec.

I suggest, we need direct communication (by priv email?)
What do you think abaut it?).

Regards

Temat bardzo ciekawy, choć to, co wiąże się z pradziejami, często oparte jest moim zdaniem na niedostatecznym materiale źródłowym oraz hipotezach i domysłach.

Zwraca uwagę dyskusyjny warsztat naukowy (grupa badana, jej wielkość i skład, pominięcie okresów, gdy kulturowo kremowano zwłoki, nie uwzględnienie migracji ludności w ostatnich 2000 lat) i jego wpływ na „ostateczne” wyniki badań, które według mnie – z uwagi na dynamiczny rozwój nauki w tym zakresie – mogą ulec korekcie.

Wydaje się także, że nie bez znaczenia są doświadczenia w badaniu DNA w procedurze zaprzeczenia ojcostwa, których wyniki oparte są na prawdopodobieństwie, a nie pewności wyniku, co generuje potrzebę ustalania dodatkowych okoliczności, które pozwolą potwierdzić dowodzoną tezę.

Tym niemniej, chętnie zapoznałbym się z Waszymi doświadczeniami w zakresie genealogii genetycznej. Sądzę, że każda opinia i wskazówka będą bardzo cenne nie tylko dla mnie.

Przy okazji, nie znalazłem nigdzie, a nurtują mnie pytania:
Czy można rozróżnić potomków z hg R1a-M458-L260 z osadnictwa przybyłego na ziemie polskie ok. 2500 roku pne od potomków z hg R1a z osadnictwa przybyłego w VI w. z Naddnieprza?
Czy są prowadzone badania i znane są ich wyniki, które pozwalają na określenie daty przybycia na ziemie polskie osadników z hg R1b1a2a-U106?

Przeglądając tą księgę, także zwróciłem na to uwagę.
Generalnie panuje w niej swoisty bałagan (chrzty przeplatane pogrzebami i ślubami, to naprawdę rzadkie zjawisko – gdzie indziej spotyka się osobno chrzty, osobno śluby, osobno pogrzeby – nawet jeżeli są w jednej księdze; nie na każdej stronie jest odnotowany rok, część datacji jest późniejsza, dodatkowo występują zapiski finansowe, a nawet pokwitowanie depozytu).
Zwracają uwagę szczególnie cenne z punktu widzenia historyka marginalia (np. zapiski o donatorach, opłacających miejsce w ławkach kościelnych, darczyńców łożących na utrzymanie ołtarzy, itp.).

Odnosi się wrażenie, że księga nie jest kompletna, a odnotowane zdarzenia dotyczą tylko niektórych mieszkańców. Podobne zjawisko obserwowałem incydentalnie w innej parafii, gdzie zapisywano co do zasady zdarzenia związane z mieszkańcami, których rodziny opłacały pochówek lub chrzest. Wyjątkowo zapisywano zdarzenia związane z tymi mieszkańcami, których rodziny nie opłaciły czynności księdza, o czym ten ostatni nie omieszkał napisać.
Moim zdaniem, błąd mógł wynikać niekoniecznie z błędu skryby, ale raczej z jego braku systematyczności i niechlujstwa, które w następnych latach było trudne do naprawienia.
Dobrze będzie, jeżeli tylko błąd będzie dotyczyć 1773 roku.
Gorzej, jeżeli błędy w datacji są także w innych miejscach, czego nie można wykluczyć.
Nie można też nie zauważyć, że przyczyną błędów w datacji bywał odmienny od obecnego kalendarzowego, sposób określania początku roku (Roku Kościelnego).
Co prawda w przedmiotowej księdze skryba początek numeracji zdarzeń (metryk) notuje od drugiej połowy października, ale w tamtym czasie było to praktykowane gdzieniegdzie.
Często ten błąd dotyczy indeksów Zdarza się, że zdarzeń od I Niedzieli Adwentu (początek Roku Kościelnego), trzeba szukać w innym roku kalendarzowym (najczęściej poprzednim).

Wszystko wskazuje więc na to, że „wypadł” nam jeden rok i do tego nie od początku, lecz od maja (zakładając, że pozostała datacja jest dla nas do przyjęcia – osobiście zalecałbym pewną ostrożność).

Przy okazji, z Ślęzakami z Lubszy i okolic (gwarowa pisownia: Ślęzok) jestem spokrewniony. Zofii poszukam.

Damian napisał:
„Zawsze się zastanawiałem ile jest przekłamań w naszych drzewach. No cóż, nigdy sie nie dowiemy czy Jan Nowak faktycznie był synem Jana Nowaka? Czy moze mieszkającego obok Kowalskiego;)”.

Temat bardzo ciekawy.
Sądzę, że wciąż zagadnienie roli kobiet w naszych rodach jest niedowartościowane, a według mnie kluczowe do zrozumienia kim jesteśmy.

W księgach można napotkać wzmianki o uznaniu ojcostwa przez męża matki dla pozamałżeńskich dzieci.
Sporo w nich także wiedzy dotyczącej służących na dworze (i nie tylko) panien i ich dzieci (których ojcem byli nie tylko żołnierze, ale i panowie szlachta).

W każdym razie, o ile jeżeli dzieci rodziły się w ok. 9.miesięcznych cyklach, pewności nie ma, ale domniemanie, kto był ich ojcem jest, o tyle każda inna sytuacja (np. urodziny dziecka 3 miesiące po zaślubinach małżonków), to już sytuacja wątpliwa, co nie oznacza, że z góry należy uznać, że każde dziecko urodzone poza biologicznymi terminami, to dziecko nie męża, lecz innego mężczyzny.

Bogobojność, ład społeczny, presja środowiskowa, itp. hamowały chuć co bardziej krewkich osobników. Kobiety zawsze miały gorzej i tutaj cudzołóstwo (choć rzadkie – do 5% populacji) często wychodziło na jaw.

Żydzi rozwiązali ten problem wskazując na matkę, jako podstawę określenia potomka i dziedzica.

Współczesność w tym względzie nam nie pomaga, a wręcz przeciwnie, gmatwa sprawę.
In vitro, surogatki, rodzic 1 i rodzic 2 zamiast matki i ojca, zaprzeczenie ojcostwa (DNA), kryzys małżeństwa (niewierność i nieuczciwość małżeńska) i wiary oraz forsowanie związków pozamałżeńskich (widoczny proces rozłożony w czasie: od tzw. małżeństw cywilnych i rozwodów, poprzez promowanie podatkowe i zasiłkowe konkubinatów, aż do usankcjonowania związków partnerskich, w tym obecnie także jednopłciowych w niektórych państwach), zmiana prawa w powyższym zakresie, zmiana mentalności społecznej (w kierunku akceptacji pozamałżeńskich relacji seksualnych i życia na kocią łapę), oznacza regres cywilizacyjny i w konsekwencji … koniec genealogii takiej, jaką znamy. Zaryzykuję pogląd, że to ostatni moment, aby jeszcze coś ustalić w miarę pewnego.

Następne pokolenia będą miały z tym WIELKI kłopot.

Joanno,

Temat konwersji (asymilacji) Żydów jest bardzo obszerny i moim zdaniem wykraczający poza ramy naszego forum.

Tym niemniej, chętnie udostępnię literaturę na ten temat: Np.
1. Cała Alina, Asymilacja Żydów w Królestwie Polskim (1864-1897). Postawy, Konflikty, Stereotypy, PIW, Warszawa 1989 (stron 408) oraz
2. Eisenbach Artur, Emancypacja Żydów na zimieach polskich 1785-1870 na tle europejskim. PIW, Warszawa 1988 (stron 697)

i podyskutuję w wolnej chwili.

Dodam jedynie, o czym pisałem w innym miejscu, że Kościół Rzymsko-Katolicki w przeszłości (do 1965 roku) podchodził bardzo rygorystycznie do konwersji (bez względu na to, czy heretyków, czy pogan) i małżeństw mieszanych (bez względu na wiarę innowiercy). Dość wspomnieć, że wymagał od katechumena znajomości katechizmu i okresu przygotowania przed Chrztem Świętym, a w przypadku małżeństwa mieszanego wymagał od innowiercy akceptacji katolickiego wychowania dzieci.

Opisany przez Ciebie przypadek jest bardzo ciekawy i świadczy o wielkim uczuciu między młodymi. 🙂